Charakterystyka szkoły

Ogólne informacje o treningu w Szkole Miecza Bu Jutsu Kan (dawna nazwa - International Academy of Kenjutsu)

Trening w naszej szkole miecza prowadzony jest w trzech kierunkach.

Zdecydowana większość czasu poświęcona jest szkoleniu w tradycji budo nastawionej na pielęgnowanie rozwoju osobowości. W tradycji bujutsu trenujemy bojowe, praktyczne kenjutsu, techniki i heiho walki realnej. Cenimy także techniki i formy pokazowe, których celem jest dawanie radości widzom.

Budo

Celem kenjutsu w tradycji budo[1] jest „satori z mieczem" a prowadzącym do niego środkiem „medytacja w formie ćwiczenia technik". Jak mawiał Takeuchi Toshimichi: „celem kenjutsu jest piękna osobowość". Takie stwierdzenia mogą być mylące, a nawet stanowić pewną pułapkę, sugerując, że „jest coś do osiągnięcia" coś najpewniej tajemniczego, wielkiego, magicznego nawet. Opowieści o znamienitych szermierzach są wszak pełne wzmianek o yoriki, cudownych mocach jakimi dysponowali. Nic bardziej mylącego ponieważ i „piękna osobowość" i „satori z mieczem" nie są celami, a dążenie do nich (jak do czegoś niezwykłego i odległego) stanowi błąd w sztuce. Zresztą w naturalny sposób popełniany przez każdego początkującego. Jednak i piękno osobowości i „satori" pojawiają się w miarę treningu jako jego skutki, jako rezultaty rozwoju, ponieważ kenjutsu jest jedną z metod, dróg, pielęgnowania rozwoju. Drogą cnoty (te) czy też natury człowieka jak mieli w zwyczaju mówić starożytni chińscy taoiści.

Starannie podlewany
krzew piwonii

Rozkwitł wspaniale

Mróz ustał
bez jednej myśli
niepowstrzymane zakwitły wiśnie

każdego próbowany wiatrem
północny bambus
twardszy od stali

            Mui Shuukai

Wojna jest wielkim nieszczęściem, a wdawanie się w bójkę (zbrodniczą) podyktowaną lekkomyślnością albo (tragiczną) koniecznością (której nie udało się uniknąć). Sprowadzają je ludzie o zaburzonej osobowości, kontynuują okrutni, a korzystają z nich chciwi. Dlatego pierwszym krokiem na wielkiej drodze miecza jest ukształtowanie samego siebie i temu celowi służy trening budo, któremu poświęcamy większość naszego czasu.

Bujutsu

Trening szermierki bojowej - kenjutsu w ścisłym znaczeniu, obejmuje techniki i taktykę realnej walki. W odróżnieniu od technik budo mają one jeden bardzo wyraźnie określony cel. Takeuchi Toshimichi określał go mówiąc: „Kenjutsu ma jeden cel: zabić". Śmierć przeciwnika, oto do czego dąży praktyk kenjutsu. Warto może zaznaczyć, że jego celem nie jest zachowanie własnego życia, dlatego ćwiczymy wiele technik prowadzących do aiuchi (jednoczesnego trafienia) umożliwiających skuteczną walkę z przeciwnikiem górującym nad nami siłą czy umiejętnościami. Gotowość do poświęcenia własnego życia stanowi charakterystyczny rys kenjutsu, w innych tradycjach szermierczych walki znacznie rzadziej kończą się śmiercią obu przeciwników, a tylko wyjątkowo świadomie stosowane są techniki „szlachetnego poświęcenia". Nauki bojowego kenjutsu są udzielane w naszej szkole wyjątkowo, uczniom o odpowiednich predyspozycjach psychicznych.

Budo a bujutsu

Ludzie zainteresowani sztukami walki pytają niejednokrotnie o przydatność praktyczną treningu budo. Nierzadko opanowują ich wątpliwości albo wprost pozwalają sobie na szyderstwa z „niedorzecznych" ćwiczeń i technik, których skuteczność w walce ulicznej, nie mówiąc już o wykorzystaniu militarnym, jest mniejsza niż żadna.
Po pierwsze wypada zaznaczyć, że wiele technik budo rzeczywiście nie tylko nie nadaje się do realnej walki, ale nawet gdyby ktoś próbował je stosować w starciu to znacząco obniżyłby swoje szanse i mógł zostać łatwo pokonany przez zupełnego dyletanta. Dzieje się tak ponieważ kata budo mają bardzo często charakter ćwiczeń ukierunkowanych, a nie pełnych technik (realnej walki). Nie są one technikami boju, ale przygotowania do niego, kształcą odwagę, precyzję, determinację, szybkość, siłę i koncentrację. Dlatego choć wiele technik ćwiczonych w dojo wygląda skrajnie nierealistycznie to wszystkie przygotowują (także) do walki. Rzecz ma się tak jak z ćwiczeniem stabilnej pozycji czy (samych) wypadów. Gdyby ktoś chciał walczyć po prostu i tylko stabilnie stojąc lub powtarzając (ćwiczebną) technikę wypadu to z pewnością tylko ułatwi zadanie przeciwnikowi. Jednak kiedy praktyk budo ściera się z przeciwnikiem o podobnych warunkach psychofizycznych i doświadczeniu w (realnej) walce, to ma nad nim zdecydowaną przewagę, ba może ją uzyskać nawet nad przeważającym pod innymi względami. Jednak, żeby tak było trening budo nie może być „martwy", nie może prowadzić do zachowań nawykowych, dlatego w naszej szkole nie praktykujemy form, kanonicznych sekwencji technik, lecz zawsze je improwizując, nawet na początkowych etapach nauki.

Po drugie trening budo jest sposobem życia, jest szerszy niż trening bujutsu.

"Obejmując życie i śmierć, wojnę i pokój bezdrożna droga miecza wykracza poza nie". Dlatego bujutsu stanowi (istotowo) możliwą część budo. Dzieje się tak ponieważ trening budo jest nauką sztuki umierania, a ta jest niczym innym jak sztuką odzyskiwania i pielęgnowania życia.

(Czcigodni starożytni) myśląc o śmierci poznawali smak życia

Bez myśli o śmierci

Płatki kwiatów wiśni

Przekraczają życie

przybrany
na śmierć której nie zna
jesienny liść
przekracza życie

                        Mui Shuukai

Techniki pokazowe

Techniki i formy pokazowe mają za cel dawanie radości tak oglądającym je ludziom jak i prezentującym ekspertom, są (służącą ludziom) zabawą. Trochę w nich z teatru (nie tylko kabuki), trochę z akrobatyki, zdarza się grzmiący okrzyk i gest pełen znaczenia. Takeuchi Toshimichi mówił „Cel kenjutsu jest dawać radość ludziom". Co prawda ani wiązka słomy, ani deska nigdy na nikogo nie napadły, ale zdarza się, iż z zapałem przecinamy zrolowane maty i uderzeniami łamiemy kawałki drewna. Techniki pokazowe ćwiczone są indywidualnie w zależności od predyspozycji oraz preferencji ćwiczącego, mogą obejmować perfekcyjne przewroty, brawurowe skoki albo malownicze postawy i finezyjne (pozorowane) starcia. Należą do tradycji naszej szkoły, a jeżeli ktoś szuka uzasadnienia dla zabawy... no cóż, nam wystarczy żeby była dobra.

Stosunek do innych szkół

Działając w tradycji budo szanujemy i cenimy wszystkie inne szkoły tradycyjnych sztuk walki, jesteśmy otwarci na współpracę i wymianę doświadczeń do czego serdecznie zapraszamy.

Jako ćwiczący techniki pokazowe zapraszamy do wspólnej zabawy.

W tradycji bujutsu powstrzymujemy wszystkie opinie o innych, są one wewnętrzną, strzeżoną informacją. Tak samo czynią wszystkie poważne szkoły bujutsu. Jeżeli jednak jakaś szkoła decyduje się na (zewnętrzne) wypowiadanie opinii o innej to wypowiedź taka ma cel wojenny. Może nim być zdobycie sojusznika, uśpienie czujności przeciwnika, lub atak zmierzający np. do odebrania uczniów lub zwiększenia znaczenia własnego kosztem umniejszenia cudzego. Tak mówi heiho naszej szkoły.

Zakres szkolenia, bronie (charakterystyka ogólna)

Techniki bez broni - Obejmują kopnięcia, uderzenia, dźwignie i rzuty, skierowane przeciwko uzbrojonemu przeciwnikowi.

Techniki kodachi - Walka krótkim mieczem (tanto, kodachi, wakizashi), także przeciw długiemu mieczowi(dai-to/katana), włóczni (yari), naginata i przeciwnikowi walczącemu dwoma mieczami (ni-to) lub/i w zbroi . Techniki kodachi są bardzo dynamiczne, często połączone z elementami walki wręcz.

Techniki nikodachi - Walka dwoma krótkimi mieczami.

Techniki walki długim mieczem katana - Najczęściej trenowane, duża rozmaitość.

Techniki nito - Walka z użyciem daisho (katana, wakizashi) lub dwoma katanami (wywodząca się z walki kataną i tachi).

W większości przypadków rozróżnia się techniki bitewne charakteryzujące się szerokimi silnymi ruchami, bardziej dynamiczne i oszczędniejsze metody walki bez zbroi, oraz sposoby walki na małym dystansie (we wnętrzach, w tłoku itp).

Kajetan Młynarski


[1] Zgodnie z logiką nazwy „kenjutsu" oznacza, dosłownie rzecz biorąc szermierkę bojową. Odpowiednią nazwą byłaby zawierająca człon „do" (rozumiany jako „droga"). Ponieważ jednak nazwa kendo stosowana jest na oznaczenie powszechnie znanego i szacownego systemu walki sportowej, dlatego w naszej szkole mówiąc o drodze miecza stosujemy czasem termin „todo" („to" jest synonimem „ken" czyli miecza) lub „mukendo" („niekendo"). Obie te nazwy mają charakter troszkę żartobliwy i najczęściej mówimy po prostu „kenjutsu", a kontekst określa, o którą z tradycji chodzi, niezależnie od  narzekań lubujących się w sporach purystów językowych.